Wat mij enorm irriteert als ik in de trein zit zijn mensen die liever niemand naast zich hebben zitten. Vandaag was zo’n dag. Een man had op de stoel naast zich een paar tassen geplaatst. Het was de enige vrije plek, dus nam nadat hij de tassen verwijderd had naast hem plaats. De man ging direct breeduit zitten wat mij weinig ruimte gaf. Van elke beweging die ik maakte wat hem iets meer ruimte gaf maakte hij direct gebruik.

Toen het moment daar was dat er meer plekken vrij kwamen en ik er een van uitzocht, hoorde ik een zucht achter mij en zag ik de man met een glimlach de tassen op de vrijgekomen stoel zetten

Dit soort dingen maakt van de dagelijkse treinreis niet direct een plezierreisje.

Nog ruim een week en dan is het zover. Heerhugowaard gaat in dialoog. Tenminste, de inwoners van Heerhugowaard kunnen op donderdag 10 november met elkaar in dialoog gaan over het thema ‘Smaken verschillen’.  For a fair world, de stichting die de millenniumdoelen in Heerhugowaard promoot, is de organisator van deze dag.

Op een ontspannen manier met mensen die je, in de meeste gevallen, niet kent in gesprek komen is het doel van deze dag. Het fysiek met elkaar in gesprek raken in deze tijd van social media lijkt af te nemen. Gesprekken zijn vluchtig en sommige mensen hebben weinig tot geen contact met hun directe buren. De dag van de dialoog wil hierin een verandering brengen.

For a fair world is ontstaan uit het Millenniumplatform Heerhugowaard, een initiatief van de gemeente Heerhugowaard om lokale initiatieven op het vlak van millenniumdoelen te ondersteunen. Juni 2010 heeft de toen nog Millenniumplatform geheten stichting de WorldFair georganiseerd. Een markt van de Heerhugowaardse millenniuminitiatieven.

Wilt u zich opgeven voor de Dag van de Dialoog in Heerhugowaard en bent u woonachtig of werkzaam in Heerhugowaard (of vlak daar in de buurt) klik dan op deze link om het aanmeldformulier in te vullen. U bent van harte welkom!

De Dag van de Dialoog begint over:

De afgelopen vier dagen heb ik een korte vakantie gehouden op Terschelling. Deze foto heb ik met mijn iPhone gemaakt vanaf het uitzichtpunt op het duin boven West-Terschelling. Op de foto staat links de Brandaris. (klik op de foto’s voor een vergroting)

De tweede foto is het duin in de buurt van West aan Zee.

De vier dagen vakantie genietend van alle rust waren voorbij. Wachtend op de metro van tien voor half 8, het perron nog half leeg. Flarden mist trekken door de stationshal. De vroege koele ochtend. Langzaam loopt het metroperron vol. Er wordt omgeroepen dat de volgende trein naar Gein gaat. Ongeduldig loopt de menigte naar de rand van het perron om zometeen, als de metro tot stilstand is gekomen en de deuren zich openen, als een massa naar binnen te werken.  Halverwege de metrorit besluit de machinist dat de reizigers best zonder licht kunnen en schakelt zonder aankondiging de verlichting uit. Of het komt doordat het nog vroeg is, of doordat het niemand iets uitmaakt, blijft het stil in de coupe. Mijn medepassagiers en ik ondergaan dit feit alsof het het net als het sch0mmelen van de metro een onderdeel is van de reis. Bij deze reis is echter de bestemming interessanter dan de reis er naar toe.

Het was mij nog niet direct opgevallen, maar ook de boom achter ons huis wordt langzaam getransformeerd naar herfstkleuren. Het uitbundige rood moet nog komen, maar de groene periode hebben we nu echt achter ons gelaten. Dit denkende verlang ik alvast naar de periode van warme chocolademelk met slagroom en erwtensoep.

Het lijkt erop dat de NS ProRail een nieuw beleid heeft. Of het is toeval, maar toeval houdt bij mij op bij 2 keer. Nee, dit moet opzet zijn. Waarschijnlijk goed bedoeld, maar in de praktijk verdomd vervelend. Ik zal u schetsen wat het probleem is. Al hoewel, probleem, ach gewoon heel erg vervelend.

Vier dagen per week reis ik met de trein van half 7 van Heerhugowaard naar Amsterdam Sloterdijk. Rond het zelfde tijdstip vertrekken er ook twee treinen in tegengestelde richting. Namelijk de trein naar Hoorn en Den Helder.

Wat nu het geval wil is dat de trein vanuit de richting Alkmaar voor hij station Heerhugowaard kan binnenrijden eerst een weg kruist. Aan het andere einde van het perron is een overweg voor voetgangers en fietsers. De afstand tussen de overweg voor fietsers en die voor auto’s is ongeveer 300 meter. Het is logisch dat de spoorbomen van de overweg voor auto’s  sluiten voordat de trein hier voorbij rijdt. Echter sluiten de spoorbomen van de overweg voor voetgangers ook op dat moment. Dit terwijl passagiers voor andere treinen nog willen oversteken. Het gevolg is dat de passagiers moeten wachten tot de trein het station is binnen gereden, de passagiers zijn uitgestapt en ingestapt en de trein weer is vertrokken. Al met al duurt dit een paar minuten.
Voordat deze lange wachttijd er was konden passagiers oversteken tot het moment dat de trein weer zou vertrekken. De wachttijd was dan ongeveer een halve minuut tot een minuut.

De vraag is nu waarom dit is veranderd. Waarom zo’n lange tijd van te voren de overweg voor voetgangers al sluiten? Verhoogd dit de veiligheid? Kan de trein nu sneller vertrekken? Of is het gewoon gemak van de kant van de NS ProRail in plaats van te kijken naar de reizigers?

Ik ben benieuwd naar het antwoord van de NS ProRail.

Update 26-10-2011 15:05:
Via twitter komt ProRail met het volgende antwoord:

Amper een week geleden was het weer nog heel anders dan nu. In tegenstelling tot vandaag was het toen warm, zonnig en droog. Drie dingen die we van deze dag niet kunnen zeggen.

Toch heeft vandaag iets anders teweeg gebracht. Namelijk het verlangen naar chocolademelk met slagroom, pepernoten en kerstbomen. Uiteraard niet allemaal vandaag of morgen al, maar ik weet nu dat de gedachte van zon, terrasjes en witbiertjes tot volgend jaar in de ijskast wordt gezet.

Zondag 18 september heb ik gegeten bij Grandcafé Wonders in Heerhugowaard. Vooraf eerst genoten van het terras aan het onlangs aangelegde Coolplein. Dit plein is nog niet geheel klaar, maar dat kan de pret van de nazomerzon niet drukken. Het terras ligt op een gunste plek, waardoor het de gehele middag genieten is. Na de regen die vlak daarvoor was gevallen was het afdrogen van de stoelen en tafels wel prettig geweest.

De koffie, Café Brûlée, was genieten en absoluut een aanrader. Na de koffie was de temperatuur helaas niet meer voldoende om buiten te blijven zitten. Voor het diner verplaatsen wij ons naar binnen.

Het interieur van Wonders is uniek te noemen. Een grote hoge ruimte die zo is aangekleed dat het evengoed knus overkomt. De ruimte is ingedeeld met diverse hoekjes en ronde tafels op verhogingen met een ronde bank er omheen. De bar vormt het middelpunt van het grandcafé en valt direct op als je binennstapt. De bar meanderd door een deel van de zaak, waardoor het geen obstakel is, maar volledig opgaat in de rest van het uitbundige interieur.

De open keuken bij Wonders straalt vertrouwen uit. Iedereen die wil kan de koks letterlijk op hun vingers kijken. Ieder restaurant zou wat mij betreft zo’n keuken moeten hebben.

Nadat we onze tafel toegewezen hadden gekregen was het tijd een eerste blik op de kaart te werpen. Een grote overzichtelijke kaart waarop een diversiteit aan gerechten is te vinden. Na een afweging wordt de keuze gemaakt voor de loungeplatter. Een heerlijkheid van diverse warme en koude gerechten. Het enthousiasme waarmee de serveerster het omschreef deed het figuurlijke water al in de mond lopen.

Tijdens het wachten op de loungeplatter werden we voorzien van een glas Chardonnay. Deze fruitige, licht zoete wijn was een aangename vooraankondiging voor wat ons te wachten stond.

Twee op elkaar geplaatste schalen als zijnde een etagère was rijkelijk gevuld met diverse gerechten. Bovenop stonden prominent twee glaasjes met een goed gekruid tomatensoepje. De zalm, eendenborst, carpaccio, en broodstengels met ham lieten wij ons goed smaken. Ieder gerecht was een klein feestje op zichzelf.

Zoals de naam van dit gerecht aangeeft is het een loungegerecht en bij Wonder in Heerhugowaard is het goed loungen. Mocht u gaan eten bij Wonders, wat ik u zeer kan aanbevelen, dan is de Loungeplatter een prima keuze.

Wonders Heerhugowaard krijgt van mij een 8+ vanwege de intieme sfeer in een toch groot restaurant, de open keuken en de voortreffelijke combinatie van smaken in de gerechtjes van de loungeplatter waarbij toch ieder gerechtje zijn eigen identiteit heeft behouden.

Enige tijd geleden liep ik op het strand en kwam deze kwal tegen. Als je niet zou weten dat dit een kwal is, zou je bijna denken dat het kunst is. Zo mooi is de natuur eenmaal.

Met mijn iPhone maak ik veel foto’s. Omdat het leuk is en erg gemakkelijk. Mijn telefoon heb ik bijna altijd bij me.

Onlangs heb ik deze foto’s doorgekeken en ontdekt dat er best leuke foto’s tussen zitten. Vanaf vandaag zal ik af en toe een foto pisten die ik de moeite waard vind om te delen. Dit omdat het een mooie foto is, of om een andere reden.

Geniet van de foto’s en laat als je dat wilt een reactie achter.

Vandaag een foto van de passiebloemen in onze achtertuin. Mooi en zo dichtbij.