Marcel Kruijer

Concertgebouw Amsterdam, Sydney Operahouse, Radio City Music Hall New York. Allemaal plekken waar door de grootste orkesten van de wereld de mooiste klassieke concerten worden gegeven voor uitverkochte zalen. Nu zou je Heerhugowaard niet zomaar aan dit rijtje kunnen toevoegen. Op het gebied van bekendheid en grootsheid kunnen wij ons niet meten met de groten der aarde. Wat wel universeel is, zijn muziekliefhebbers. Muziekliefhebbers zijn er overal ter wereld en dat geldt het zelfde voor muziekliefhebbers die naar een klassiek concert willen.

In Heerhugowaard is helaas niet veel mogelijkheid om een klassiek concert te bezoeken van een gerenommeerd en landelijk of internationaal bekend orkest. Daarom  heb ik het plan opgevat om een gerenommeerd en bekend klassiek orkest naar Heerhugowaard te halen voor een groots concert.
Dit concert is natuurlijk niet alleen bedoeld voor Heerhugowaarders. Iedereen die wil komen is van harte welkom.

Graag wil ik weten of er interesse is voor zo’n concert en ook wat voor muziek dan gespeeld moet worden.

Laat een reactie achter op dit blog of doe dit via de contact pagina.

Via de mail kreeg ik een bestelformulier om oliebollen te bestellen en hiermee meteen een goed doel te steuen. Ik vind dit een zeer goed initiatief en wil hiervan meer mensen op de hoogte stellen om zo een extra bijdrage te leveren. Onderstaande tekst is overgenomen van het formulier. Dit formulier (link) kunt u invullen en opsturen voor de bestelling.

Geachte heer, mevrouw,

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren actief met een jongeren project onder de paraplu van Dorcas. Dit project zijn we in 2008 begonnen. Een project waarbij we veertien dagen werken met de allerarmste van Tanzania. Wij bouwen daar huisjes voor mensen die bijna in de openlucht wonen en dagelijks moeten zoeken naar eten en drinken.Scholing en medische zorg is bijna helemaal niet bereikbaar.

Wij geven een aantal mensen een beetje hoop op een betere toekomst. Daarnaast worden de jongeren in de leeftijd van 17 tot 25 jaar geconfronteerd met deze armoede. Wij vinden het voor de jongeren een geschenk, een uniee kans en wij zijn dankbaar dat wij dit kunnen en mogen doen.

Uit ervaring weten we dat de middelen die wij met allerhande acties binnenhalen om dit project te doen goed terecht komt. We zijn er zelf bij. Geen strijkstok gedoe. In augustus 2012 gaan we met jongeren uit Opmeer en Broek op Langedijk. Totaal een groep van 35 jongeren.

Afgelopen weekend zat ik vol verbazing te kijken naar een opgenomen uitzending van De Rekenkamer over oud papier (link). In het programma werd becijferd wat oud papier kost en oplevert. Het bleek dat het oud papier wat wij gratis en voor niets inleveren direct na het inleveren geld waard wordt. Beter gezegd, het is al geld waard als wij het inleveren, maar wij krijgen hier niets voor en vragen er ook niets voor. In het proces naar nieuw papier of andere producten die ervan worden gemaakt blijkt ineens dat oud papier waarde heeft. Natuurlijk is het zo dat er van oud papier nieuw papier wordt gemaakt en zo veel bomen worden gespaard. Hiermee ben ik het helemaal eens.

Een econoom heeft een plan opgesteld om de burgers en bedrijven die oud papier inleveren hiervoor te betalen. Ongeveer 5 eurocent per kilo lijkt dan een mooi bedrag. De 395 kg die we per huishouden inleveren levert dan ongeveer 20 euro op. Dit zou burgers en bedrijven stimuleren meer oud papier apart in te zamelen.

Het meeste heb ik mij verbaasd over de Goudengidsen. Ieder jaar wordt er 6,4 miljoen kilo aan Goudengidsen verspreid. Veel van deze gidsen verdwijen ongezien bij het oud papier. Heel erg zonde dus. Een terechte vraag van het programma aan de maker van de gids of dit niet anders kan. Volgens de Goudengids wordt de gids nog door veel mensen gebruikt. Ik wil dit wel eens onderzoeken.

Vul de poll in en we weten het. Wellicht is hierna een mooie actie op te starten om de Goudengids niet standaard meer te krijgen.

 Loading ...

Vandaag ben ik aanwezig bij de aftrap van de nieuwe campagne van de Millenniumgemeente in Eindhoven. Met nog 4 jaar te gaan wordt een nieuwe weg ingeslagen. In de ochtend zijn er een aantal presentaties door oa een paar burgemeesters en door Boom Chicago. In de middag, na de lunch, zijn er een aantal try-outs waarvan een over het organiseren van festivals. Deze try-out mag ik samen geven met Cindy Pielstroom van Globalicious.

Deze dag, met de blik op de toekomst, wordt een zeer interessante dag met veel mogelijkheden.

“Je moet af en toe chaos creeëren om vooruitgang te boeken”

 

Geen idee of iemand dit al eens heeft geroepen, maar kwam spontaan in mij op vanmorgen.

Het is soms noodzakelijk dat je iedereen even goed wakker schud om een verandering te laten plaats vinden. Kleine prikkels zijn goed, maar een grote prikkel werkt soms beter. De boel even op scherp stellen is het middel om duidelijkheid te krijgen waar huidige grenzen liggen en uit chaos komen de mooiste dingen voort.

Vandaag is weer een dag dat veel mensen om mij heen in de trein hoesten, proesten en niezen. Je zou verwachten dat het een feit is dat na de incubatietijd iedereen in de trein ook de symptomen van een griepje heeft. Gelukkig heeft dit mij nog niet bereikt en wellicht blijk ik dit jaar resistent en trekken alle ongenoegen aan mij voorbij. Desondanks blijft ik deze periode van het jaar onaangenaam vinden door alle hoestende en niezende mensen om mij heen. Juist nu verlang ik naar het voorjaar wanneer de bloemen ontluiken en de kou wegtrekt naar het noorden om plaats te maken voor aangename temperaturen. Echter staat ons eerst nog de winter te wachten die hopelijk zonder veel problemen voorbij zal gaan.

Wat mij enorm irriteert als ik in de trein zit zijn mensen die liever niemand naast zich hebben zitten. Vandaag was zo’n dag. Een man had op de stoel naast zich een paar tassen geplaatst. Het was de enige vrije plek, dus nam nadat hij de tassen verwijderd had naast hem plaats. De man ging direct breeduit zitten wat mij weinig ruimte gaf. Van elke beweging die ik maakte wat hem iets meer ruimte gaf maakte hij direct gebruik.

Toen het moment daar was dat er meer plekken vrij kwamen en ik er een van uitzocht, hoorde ik een zucht achter mij en zag ik de man met een glimlach de tassen op de vrijgekomen stoel zetten

Dit soort dingen maakt van de dagelijkse treinreis niet direct een plezierreisje.

De vier dagen vakantie genietend van alle rust waren voorbij. Wachtend op de metro van tien voor half 8, het perron nog half leeg. Flarden mist trekken door de stationshal. De vroege koele ochtend. Langzaam loopt het metroperron vol. Er wordt omgeroepen dat de volgende trein naar Gein gaat. Ongeduldig loopt de menigte naar de rand van het perron om zometeen, als de metro tot stilstand is gekomen en de deuren zich openen, als een massa naar binnen te werken.  Halverwege de metrorit besluit de machinist dat de reizigers best zonder licht kunnen en schakelt zonder aankondiging de verlichting uit. Of het komt doordat het nog vroeg is, of doordat het niemand iets uitmaakt, blijft het stil in de coupe. Mijn medepassagiers en ik ondergaan dit feit alsof het het net als het sch0mmelen van de metro een onderdeel is van de reis. Bij deze reis is echter de bestemming interessanter dan de reis er naar toe.

Eindelijk weer eens tijd en zin om een nieuw blog te schrijven. De laatste is alweer van enkele maanden geleden. In de tussentijd is er veel veranderd. Een eigen woning en een andere baan kwamen op mijn pad, waardoor ik de beschikbare vrije tijd naast de nieuwe baan in de nieuwe woning heb gestoken.

Bij een nieuwe woning komt best veel kijken. Meer dan ik in eerste instantie had verwacht. Je denkt bij een nieuwe woning vrij gemakkelijk aan de inrichting. Wat op de vloer, wat aan de wand in de vorm van verf of behang en hop… de spulletjes uit het oude huis in het nieuwe huis en klaar. Niets bleek minder waar. De oude meubels verhuisden niet allemaal mee. In het nieuwe huis wilden we met nieuwe meubels beginnen. Dit betekende dan ook veel winkels bezoeken en uiteindelijk een beslissing nemen welke te kopen. Dit is, naar ik nu weet, niet gemakkelijk.

Hoe meer het naar de datum van de geplande verhuizing liep, hoe meer we begonnen met inpakken in verhuisdozen. Hierin heb ik mij ook lelijk vergist. 30 dozen leek mij een mooi aantal. De meeste lezers van dit blog die al een keer verhuisd zijn moeten nu waarschijnlijk al lachen, want 30 dozen is niets. Het dubbele komt in de buurt maar uiteindelijk kan je het aantal wel verdrievoudigen. Doordat we veel dozen hebben kunnen hergebruiken, kan ik niet exact zeggen hoeveel het er nu zijn geworden. Ik weet wel dat het  hele huis vol stond met dozen en het ‘oude’ huis nog niet leeg was en is.

Gelukkig is het nieuwe huis na een weekend van verhuizen bewoonbaar geworden en kan het genieten beginnen. Met een heerlijke tuin op het zuid-oosten en een weekend met zon in aantocht moet dan zeker gaan lukken!

Minister Eurlings lijkt niet meer te weten hoe hij de kilometerheffing moet invoeren. Sterker nog, hij weet zelf niet óf hij de kilometerheffing nog wel moet invoeren. De kilometerheffing is het blok geworden aan het been van Camiel Eurlings. Nu hij zelf niet meer weet hoe hij dit tot een goed einde moet brengen gaat hij in een referendum vragen wat de burger wil.

Een referendum is bij uitstek geschikt om achter de wens van de burger te komen, dus ogenschijnlijk is hier niets mis mee. De instantie die hij dit referendum laat uitvoeren is echter een bijzondere keuze. Minister Eurlings laat de ANWB haar leden raadplegen. Alle ruim 4 miljoen leden mogen vanaf morgen ( 23 januari 2010) via internet hun keuze bekend maken. Voor of tegen de kilometerheffing. Er wordt vanuit gegaan dat 10% van de leden, ruim 300.000, van deze keuze gebruik gaan maken. Deze 400.000 leden vertegenwoordigen 3% van het totale aantal automobilisten.