Marcel Kruijer

Concertgebouw Amsterdam, Sydney Operahouse, Radio City Music Hall New York. Allemaal plekken waar door de grootste orkesten van de wereld de mooiste klassieke concerten worden gegeven voor uitverkochte zalen. Nu zou je Heerhugowaard niet zomaar aan dit rijtje kunnen toevoegen. Op het gebied van bekendheid en grootsheid kunnen wij ons niet meten met de groten der aarde. Wat wel universeel is, zijn muziekliefhebbers. Muziekliefhebbers zijn er overal ter wereld en dat geldt het zelfde voor muziekliefhebbers die naar een klassiek concert willen.

In Heerhugowaard is helaas niet veel mogelijkheid om een klassiek concert te bezoeken van een gerenommeerd en landelijk of internationaal bekend orkest. Daarom  heb ik het plan opgevat om een gerenommeerd en bekend klassiek orkest naar Heerhugowaard te halen voor een groots concert.
Dit concert is natuurlijk niet alleen bedoeld voor Heerhugowaarders. Iedereen die wil komen is van harte welkom.

Graag wil ik weten of er interesse is voor zo’n concert en ook wat voor muziek dan gespeeld moet worden.

Laat een reactie achter op dit blog of doe dit via de contact pagina.

Via de mail kreeg ik een bestelformulier om oliebollen te bestellen en hiermee meteen een goed doel te steuen. Ik vind dit een zeer goed initiatief en wil hiervan meer mensen op de hoogte stellen om zo een extra bijdrage te leveren. Onderstaande tekst is overgenomen van het formulier. Dit formulier (link) kunt u invullen en opsturen voor de bestelling.

Geachte heer, mevrouw,

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren actief met een jongeren project onder de paraplu van Dorcas. Dit project zijn we in 2008 begonnen. Een project waarbij we veertien dagen werken met de allerarmste van Tanzania. Wij bouwen daar huisjes voor mensen die bijna in de openlucht wonen en dagelijks moeten zoeken naar eten en drinken.Scholing en medische zorg is bijna helemaal niet bereikbaar.

Wij geven een aantal mensen een beetje hoop op een betere toekomst. Daarnaast worden de jongeren in de leeftijd van 17 tot 25 jaar geconfronteerd met deze armoede. Wij vinden het voor de jongeren een geschenk, een uniee kans en wij zijn dankbaar dat wij dit kunnen en mogen doen.

Uit ervaring weten we dat de middelen die wij met allerhande acties binnenhalen om dit project te doen goed terecht komt. We zijn er zelf bij. Geen strijkstok gedoe. In augustus 2012 gaan we met jongeren uit Opmeer en Broek op Langedijk. Totaal een groep van 35 jongeren.

Gisteravond stond Martin Simek in Cool Heerhugowaard. Met de kreet “Wie van Italië houdt mag Bloedsinaasappels niet missen!” werd het publiek naar het theather gelokt, en zo ook ik. Martin Simek ken ik alleen van tv van programma’s zoals De Wereld Draait Door. Hierdoor was ik wel nieuwsgrierig hoe hij in het echt zou zijn.

De voorstelling werd aangekondigd als intiem. Er werd zelfs gesproken over samen met de heer Simek op het toneel zitten, waardoor het geheel persoonlijk zou worden. Echter was het aantal verkochte zitplaatsen van dusdanige grootte dat dit klaarblijkelijk niet door ging. De grote zaal van Cool was voor deze avond gereserveerd wat met het kleine aantal bezoekers resulteerde in een paar bezette rijen. Het grootste gedeelte van de zaal was leeg. Niet onoverkomelijk, maar intiem leek het plots niet meer.

Het decor van de voorstelling was minimalistisch. Een waslijn met beschreven blaadjes, een tafel met kleed erover en waterkan en glas erop en een op het oog comfortabele stoel. Dit was hoopgevend. Meestal is het zo dat hoe minder decor er is, hoe beter de voorstelling. Dit basseer ik op mijn ervaring dat acteurs meer moeten doen om een sfeer te scheppen. Alleen goede acteurs kunnen dit. Minder goede acteurs doen dit door het decor de sfeer te laten scheppen of te ondersteunen.

Iets later dan gepland begon de voorstelling. Martin Simek komt op en verteld wat hij voor deze avond heeft gepland. Tussen neus en lippen door verteld hij dat deze avond een try-out is en hij eigenlijk nog niets duidelijk heeft vastgelegd. Dit komt duidelijk tot uiting in de voorstelling. Het verhaal heeft enigzins een rode draad, zijn levensverhaal, maar verder lijken de verhalen nauwelijks samenhang te hebben. De voorstelling is een grote improvisatie. Dit blijkt mede doordat de pauze spontaan ergens in het programma is gepland.

De pauze in de bar van Cool verloopt rommelig. Het grote aantal bezoekers (en dit zijn er bij deze voorstelling minder dan normaal) kan het barpersoneel duidelijk niet aan. De aanvankelijk voor 15 minuten geplande pauze wordt opgerekt naar bijna een half uur om iedereen te kunnen voorzien van een drankje.

Na de pauze wordt het voor de pauze ingezette verhaal hervat. Met af een toe een grapje wordt het vlakke verhaal tijdelijk wat leuker om naar te luisteren, maar het bereikt geen niveau waarbij je aan de lippen van de verteller hangt. Het verhaal werkt niet toe naar een climax en blijft een onsamenhangend samenvoegsel van verhalen. De planning van de voostelling wordt niet aangehouden totdat Martin Simek aan een toeschouwer vraagt of het al tijd is voor het einde van de voorstelling. Ik hoop erop dat dit het geval is. Echter kondigd Martin Simek aan dat hij nog door kan gaan met een toegift. Deze toegift heb ik niet meer meegekregen. Terleurgesteld, wat wellicht komt door mijn foutieve verwachting van de avond, verlaat ik Cool op weg naar huis.

Martin Simek zei nog tijdens zijn voorstelling dat wellicht mensen die hem nu zien, niet nog een keer naar een voorstelling van hem zullen gaan. Ik moet toegeven dat ik nu inderdaad tot deze groep behoor.

Update 17 november 2011: Naar aanleiding van dit blog heb ik een reactie ontvangen van Cool Kunst en Cultuur. Mijn opmerkingen zullen ze meenemen en gebruiken om te kunnen verbeteren. Dit vind ik een goede reactie aangezien je als bedrijf juist blij moet zijn als consumenten een mening hebben. Met deze reactie houden ze mij in ieder geval als klant en bezoeker van het theater. Dank hiervoor.

Nog ruim een week en dan is het zover. Heerhugowaard gaat in dialoog. Tenminste, de inwoners van Heerhugowaard kunnen op donderdag 10 november met elkaar in dialoog gaan over het thema ‘Smaken verschillen’.  For a fair world, de stichting die de millenniumdoelen in Heerhugowaard promoot, is de organisator van deze dag.

Op een ontspannen manier met mensen die je, in de meeste gevallen, niet kent in gesprek komen is het doel van deze dag. Het fysiek met elkaar in gesprek raken in deze tijd van social media lijkt af te nemen. Gesprekken zijn vluchtig en sommige mensen hebben weinig tot geen contact met hun directe buren. De dag van de dialoog wil hierin een verandering brengen.

For a fair world is ontstaan uit het Millenniumplatform Heerhugowaard, een initiatief van de gemeente Heerhugowaard om lokale initiatieven op het vlak van millenniumdoelen te ondersteunen. Juni 2010 heeft de toen nog Millenniumplatform geheten stichting de WorldFair georganiseerd. Een markt van de Heerhugowaardse millenniuminitiatieven.

Wilt u zich opgeven voor de Dag van de Dialoog in Heerhugowaard en bent u woonachtig of werkzaam in Heerhugowaard (of vlak daar in de buurt) klik dan op deze link om het aanmeldformulier in te vullen. U bent van harte welkom!

De Dag van de Dialoog begint over:

Het lijkt erop dat de NS ProRail een nieuw beleid heeft. Of het is toeval, maar toeval houdt bij mij op bij 2 keer. Nee, dit moet opzet zijn. Waarschijnlijk goed bedoeld, maar in de praktijk verdomd vervelend. Ik zal u schetsen wat het probleem is. Al hoewel, probleem, ach gewoon heel erg vervelend.

Vier dagen per week reis ik met de trein van half 7 van Heerhugowaard naar Amsterdam Sloterdijk. Rond het zelfde tijdstip vertrekken er ook twee treinen in tegengestelde richting. Namelijk de trein naar Hoorn en Den Helder.

Wat nu het geval wil is dat de trein vanuit de richting Alkmaar voor hij station Heerhugowaard kan binnenrijden eerst een weg kruist. Aan het andere einde van het perron is een overweg voor voetgangers en fietsers. De afstand tussen de overweg voor fietsers en die voor auto’s is ongeveer 300 meter. Het is logisch dat de spoorbomen van de overweg voor auto’s  sluiten voordat de trein hier voorbij rijdt. Echter sluiten de spoorbomen van de overweg voor voetgangers ook op dat moment. Dit terwijl passagiers voor andere treinen nog willen oversteken. Het gevolg is dat de passagiers moeten wachten tot de trein het station is binnen gereden, de passagiers zijn uitgestapt en ingestapt en de trein weer is vertrokken. Al met al duurt dit een paar minuten.
Voordat deze lange wachttijd er was konden passagiers oversteken tot het moment dat de trein weer zou vertrekken. De wachttijd was dan ongeveer een halve minuut tot een minuut.

De vraag is nu waarom dit is veranderd. Waarom zo’n lange tijd van te voren de overweg voor voetgangers al sluiten? Verhoogd dit de veiligheid? Kan de trein nu sneller vertrekken? Of is het gewoon gemak van de kant van de NS ProRail in plaats van te kijken naar de reizigers?

Ik ben benieuwd naar het antwoord van de NS ProRail.

Update 26-10-2011 15:05:
Via twitter komt ProRail met het volgende antwoord:

Zondag 18 september heb ik gegeten bij Grandcafé Wonders in Heerhugowaard. Vooraf eerst genoten van het terras aan het onlangs aangelegde Coolplein. Dit plein is nog niet geheel klaar, maar dat kan de pret van de nazomerzon niet drukken. Het terras ligt op een gunste plek, waardoor het de gehele middag genieten is. Na de regen die vlak daarvoor was gevallen was het afdrogen van de stoelen en tafels wel prettig geweest.

De koffie, Café Brûlée, was genieten en absoluut een aanrader. Na de koffie was de temperatuur helaas niet meer voldoende om buiten te blijven zitten. Voor het diner verplaatsen wij ons naar binnen.

Het interieur van Wonders is uniek te noemen. Een grote hoge ruimte die zo is aangekleed dat het evengoed knus overkomt. De ruimte is ingedeeld met diverse hoekjes en ronde tafels op verhogingen met een ronde bank er omheen. De bar vormt het middelpunt van het grandcafé en valt direct op als je binennstapt. De bar meanderd door een deel van de zaak, waardoor het geen obstakel is, maar volledig opgaat in de rest van het uitbundige interieur.

De open keuken bij Wonders straalt vertrouwen uit. Iedereen die wil kan de koks letterlijk op hun vingers kijken. Ieder restaurant zou wat mij betreft zo’n keuken moeten hebben.

Nadat we onze tafel toegewezen hadden gekregen was het tijd een eerste blik op de kaart te werpen. Een grote overzichtelijke kaart waarop een diversiteit aan gerechten is te vinden. Na een afweging wordt de keuze gemaakt voor de loungeplatter. Een heerlijkheid van diverse warme en koude gerechten. Het enthousiasme waarmee de serveerster het omschreef deed het figuurlijke water al in de mond lopen.

Tijdens het wachten op de loungeplatter werden we voorzien van een glas Chardonnay. Deze fruitige, licht zoete wijn was een aangename vooraankondiging voor wat ons te wachten stond.

Twee op elkaar geplaatste schalen als zijnde een etagère was rijkelijk gevuld met diverse gerechten. Bovenop stonden prominent twee glaasjes met een goed gekruid tomatensoepje. De zalm, eendenborst, carpaccio, en broodstengels met ham lieten wij ons goed smaken. Ieder gerecht was een klein feestje op zichzelf.

Zoals de naam van dit gerecht aangeeft is het een loungegerecht en bij Wonder in Heerhugowaard is het goed loungen. Mocht u gaan eten bij Wonders, wat ik u zeer kan aanbevelen, dan is de Loungeplatter een prima keuze.

Wonders Heerhugowaard krijgt van mij een 8+ vanwege de intieme sfeer in een toch groot restaurant, de open keuken en de voortreffelijke combinatie van smaken in de gerechtjes van de loungeplatter waarbij toch ieder gerechtje zijn eigen identiteit heeft behouden.

Gister was het de 65e keer dat de slachtoffers van de 2e wereldoorlog en slachtoffers van vredesmissies werden herdacht. In Heerhugowaard waren twee herdenkingen. Een in het oude centrum en een in het nieuwe gedeelte van Heerhugowaard. Ik ben naar de herdenking in het nieuwe gedeelte van Heerhugowaard gegaan.

Rond half 8 verzamelden de aanwezigen zich bij de herdenking zich bij de Hasselbraam om vanaf daar naar het monument voor vrouwelijke verzetsstrijders aan de Oosttangent te lopen in een stille stoet.

Bij het monument aangekomen speelde de plaatselijke harmonie en werd er door de voorzitter van de Heerhugowaardse 4 en 5 mei stichting een toespraak gehouden.
Na deze toespraak lazen twee leerlingen van de Hasselbraam een gedicht voor. Het was doodstil en je kon de emotie bijna voelen. Dit heeft op mij veel indruk gemaakt.

Na het voorlezen van de gedichten was er de twee minuten stilte. Als er een speld was gevallen had je deze kunnen horen. Zeer indrukwekkend.

Na de stilte klonk er het Wilhelmus. Juist doordat daarvoor de 2 minuten stilte was geweest, was het extra mooi en bijzonder om daarna ons volkslied te horen. Twee minuten de gedachte bij alle slachtoffers van een vreselijke oorlog en daarna de muziek van overwinning. De muziek van vrijheid en eenheid.

Thuis gekomen las ik de eerste berichten over de chaos in Amsterdam bij de herdenking. Waarom doet iemand zoiets, is de eerste vraag die bij mij opkwam. Een vraag die waarschijnlijk velen zich hebben gesteld. Hoe fragiel vrijheid is hebben we op dat moment in een vrij land als Nederland ook kunnen ervaren.

4 mei herdenken en 5 mei vieren. Wat mij betreft moeten deze twee dagen nooit worden afgeschaft. Deze twee dagen laten zien wat vrijheid werkelijk is en wat mensen over hebben voor vrijheid voor zichzelf en voor anderen. Vrijheid zo belangrijk dat je er je leven voor geeft.

GroenLinks Heerhugowaard heeft zondag 2 mei een stukje braakliggend terrein aan de Koraal in Heerhugowaard kleur gegeven door een guerillagardeningactie uit te voeren.

Ondanks de regen kwam een groepje GroenLinksers, gesteund door een aantal enthousiaste familieleden, bijeen op de Koraal om wat kleur en vrolijkheid te brengen naar de wijk.

Met zakken tuinaarde en een paar bakken plantjes werd binnen een uur een paar vierkante meter getransformeerd van braakliggend grond in een leuk tuintje.

Meer informatie over GuerillaGardening:
- www.guerrillagardeners.nl met verslagen en beelden van de Guerrilla Gardeners acties.
- www.groenlinks.nl/groen voor de inzet van GroenLinks voor groen.

Gisteravond was het dan zover. Na een aantal weken waarin coalitieonderhandelingen zijn gevoerd en een college is gevormd zijn in de raadsvergadering van 27 april de wethouders benoemd en daarna ook de nieuwe raadsleden die de plek innemen van de raadsleden die wethouder zijn geworden. Voor GroenLinks is Christiaan Kwint wethouder geworden. De plek die hierdoor vrijkwam mag ik na gisteravond invullen.

De opkomst voor de benoeming van wethouders en raadsleden was zeer groot. De gehele publieke tribune zat vol. Na een aantal verplichte onderdelen, zoals vaststellen van de raadsagenda kwam de verkiezing van de wethouders aan bod. Per wethouder konden de raadsleden in een anonieme stemming aangeven of ze de voordragen persoon als wethouder wilde benoemen of iemand anders. Alle beoogde wethouders werden met een meerderheid van stemmen gekozen.

Na een korte onderbreking voor felicitaties en het onderzoeken van de geloofsbrieven van de boogde nieuwe raadsleden was het de beurt aan mij. De vier te benoemen raadsleden werden door de burgemeester naar voren gevraagd. Eerst werd de tekst van de eed/belofte voorgelezen, waarna elk raadslid dit mocht bekrachtigen met ‘dit verklaar en beloof ik’ of ‘zo waarlijk helpe mij god almachtig’. Ik koos voor de eerste variant.

Hierna was het officieel en ben ik benoemd als raadslid van de gemeente Heerhugowaard!!!
Alle raadsleden en overige aanwezigen kregen toen de tijd om ons te feliciteren. Een geweldig gevoel.

Na deze onderbreking werd weer overgegaan tot de orde van de dag en de raadsvergadering voortgezet. Het werd meteen een lange vergadering die uiteindelijk rond 0.00 uur werd afgesloten.
Thuis gekomen nog heel even nagenoten van deze fantastische avond om daarna met een goed gevoel te gaan slapen.

De vier jaar gaat nu van start. Ik heb er heel erg veel zin in en ga mij voor de volle 100% inzetten voor Heerhugowaard en voor GroenLinks. Ik weet zeker dat wij met de fractie van GroenLinks Heerhugowaard en de personen die ons daarbij ondersteunen (hierbij bedoel ik ook familie) er een fantastische 4 jaar van gaan maken.