Marcel Kruijer

Via de mail kreeg ik een bestelformulier om oliebollen te bestellen en hiermee meteen een goed doel te steuen. Ik vind dit een zeer goed initiatief en wil hiervan meer mensen op de hoogte stellen om zo een extra bijdrage te leveren. Onderstaande tekst is overgenomen van het formulier. Dit formulier (link) kunt u invullen en opsturen voor de bestelling.

Geachte heer, mevrouw,

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren actief met een jongeren project onder de paraplu van Dorcas. Dit project zijn we in 2008 begonnen. Een project waarbij we veertien dagen werken met de allerarmste van Tanzania. Wij bouwen daar huisjes voor mensen die bijna in de openlucht wonen en dagelijks moeten zoeken naar eten en drinken.Scholing en medische zorg is bijna helemaal niet bereikbaar.

Wij geven een aantal mensen een beetje hoop op een betere toekomst. Daarnaast worden de jongeren in de leeftijd van 17 tot 25 jaar geconfronteerd met deze armoede. Wij vinden het voor de jongeren een geschenk, een uniee kans en wij zijn dankbaar dat wij dit kunnen en mogen doen.

Uit ervaring weten we dat de middelen die wij met allerhande acties binnenhalen om dit project te doen goed terecht komt. We zijn er zelf bij. Geen strijkstok gedoe. In augustus 2012 gaan we met jongeren uit Opmeer en Broek op Langedijk. Totaal een groep van 35 jongeren.

Afgelopen weekend zat ik vol verbazing te kijken naar een opgenomen uitzending van De Rekenkamer over oud papier (link). In het programma werd becijferd wat oud papier kost en oplevert. Het bleek dat het oud papier wat wij gratis en voor niets inleveren direct na het inleveren geld waard wordt. Beter gezegd, het is al geld waard als wij het inleveren, maar wij krijgen hier niets voor en vragen er ook niets voor. In het proces naar nieuw papier of andere producten die ervan worden gemaakt blijkt ineens dat oud papier waarde heeft. Natuurlijk is het zo dat er van oud papier nieuw papier wordt gemaakt en zo veel bomen worden gespaard. Hiermee ben ik het helemaal eens.

Een econoom heeft een plan opgesteld om de burgers en bedrijven die oud papier inleveren hiervoor te betalen. Ongeveer 5 eurocent per kilo lijkt dan een mooi bedrag. De 395 kg die we per huishouden inleveren levert dan ongeveer 20 euro op. Dit zou burgers en bedrijven stimuleren meer oud papier apart in te zamelen.

Het meeste heb ik mij verbaasd over de Goudengidsen. Ieder jaar wordt er 6,4 miljoen kilo aan Goudengidsen verspreid. Veel van deze gidsen verdwijen ongezien bij het oud papier. Heel erg zonde dus. Een terechte vraag van het programma aan de maker van de gids of dit niet anders kan. Volgens de Goudengids wordt de gids nog door veel mensen gebruikt. Ik wil dit wel eens onderzoeken.

Vul de poll in en we weten het. Wellicht is hierna een mooie actie op te starten om de Goudengids niet standaard meer te krijgen.

 Loading ...

Vandaag ben ik aanwezig bij de aftrap van de nieuwe campagne van de Millenniumgemeente in Eindhoven. Met nog 4 jaar te gaan wordt een nieuwe weg ingeslagen. In de ochtend zijn er een aantal presentaties door oa een paar burgemeesters en door Boom Chicago. In de middag, na de lunch, zijn er een aantal try-outs waarvan een over het organiseren van festivals. Deze try-out mag ik samen geven met Cindy Pielstroom van Globalicious.

Deze dag, met de blik op de toekomst, wordt een zeer interessante dag met veel mogelijkheden.

Vanmorgen las ik in de trein het blog van Marinel Bijmolt over het ontklouten. Zelf speelde ik al even met deze gedachte, maar door dit blog heb ik nu ook de stap gezet. Vanaf vandaag, nouja binnen 96 uur volgens Klout, ben ik niet meer te vinden op Klout.
Volgens de schrijfster van het blog wordt Klout steeds meer gebruikt door bedrijven om de invloed van iemand te meten. Het zou zelfs kunnen dat mensen met een beplaade score op Klout niet meer voor sollicitatiegesprekken worden uitgenodigd, of dat zelfs in advertenties wordt gezet dat onder een bepaalde score reageren niet meer wenselijk is. De methode van meten wordt ook door Marinel Bijmolt bekritiseerd. De algoritmen die Klout gebruikt zijn geheim. Wat wel bekend is, is dat de score door jezelf nogal te beinvloeden is. Volg mensen die invloedrijk zijn en je wordt dit zelf ook. Zonder dat je het daadwerkelijk echt bent. Er zijn gewoon te veel onzekerheden in het spel.
Het blijft leuk als een grappig spelletje, maar om er echt iets mee te kunnen en iemand mee te beoordelen, dat gaat mij echt te ver.

Daarom ben ik vanaf vandaag ontklout!

Lees het blog van Marinel Bijmolt

“Je moet af en toe chaos creeëren om vooruitgang te boeken”

 

Geen idee of iemand dit al eens heeft geroepen, maar kwam spontaan in mij op vanmorgen.

Het is soms noodzakelijk dat je iedereen even goed wakker schud om een verandering te laten plaats vinden. Kleine prikkels zijn goed, maar een grote prikkel werkt soms beter. De boel even op scherp stellen is het middel om duidelijkheid te krijgen waar huidige grenzen liggen en uit chaos komen de mooiste dingen voort.

Gisteravond stond Martin Simek in Cool Heerhugowaard. Met de kreet “Wie van Italië houdt mag Bloedsinaasappels niet missen!” werd het publiek naar het theather gelokt, en zo ook ik. Martin Simek ken ik alleen van tv van programma’s zoals De Wereld Draait Door. Hierdoor was ik wel nieuwsgrierig hoe hij in het echt zou zijn.

De voorstelling werd aangekondigd als intiem. Er werd zelfs gesproken over samen met de heer Simek op het toneel zitten, waardoor het geheel persoonlijk zou worden. Echter was het aantal verkochte zitplaatsen van dusdanige grootte dat dit klaarblijkelijk niet door ging. De grote zaal van Cool was voor deze avond gereserveerd wat met het kleine aantal bezoekers resulteerde in een paar bezette rijen. Het grootste gedeelte van de zaal was leeg. Niet onoverkomelijk, maar intiem leek het plots niet meer.

Het decor van de voorstelling was minimalistisch. Een waslijn met beschreven blaadjes, een tafel met kleed erover en waterkan en glas erop en een op het oog comfortabele stoel. Dit was hoopgevend. Meestal is het zo dat hoe minder decor er is, hoe beter de voorstelling. Dit basseer ik op mijn ervaring dat acteurs meer moeten doen om een sfeer te scheppen. Alleen goede acteurs kunnen dit. Minder goede acteurs doen dit door het decor de sfeer te laten scheppen of te ondersteunen.

Iets later dan gepland begon de voorstelling. Martin Simek komt op en verteld wat hij voor deze avond heeft gepland. Tussen neus en lippen door verteld hij dat deze avond een try-out is en hij eigenlijk nog niets duidelijk heeft vastgelegd. Dit komt duidelijk tot uiting in de voorstelling. Het verhaal heeft enigzins een rode draad, zijn levensverhaal, maar verder lijken de verhalen nauwelijks samenhang te hebben. De voorstelling is een grote improvisatie. Dit blijkt mede doordat de pauze spontaan ergens in het programma is gepland.

De pauze in de bar van Cool verloopt rommelig. Het grote aantal bezoekers (en dit zijn er bij deze voorstelling minder dan normaal) kan het barpersoneel duidelijk niet aan. De aanvankelijk voor 15 minuten geplande pauze wordt opgerekt naar bijna een half uur om iedereen te kunnen voorzien van een drankje.

Na de pauze wordt het voor de pauze ingezette verhaal hervat. Met af een toe een grapje wordt het vlakke verhaal tijdelijk wat leuker om naar te luisteren, maar het bereikt geen niveau waarbij je aan de lippen van de verteller hangt. Het verhaal werkt niet toe naar een climax en blijft een onsamenhangend samenvoegsel van verhalen. De planning van de voostelling wordt niet aangehouden totdat Martin Simek aan een toeschouwer vraagt of het al tijd is voor het einde van de voorstelling. Ik hoop erop dat dit het geval is. Echter kondigd Martin Simek aan dat hij nog door kan gaan met een toegift. Deze toegift heb ik niet meer meegekregen. Terleurgesteld, wat wellicht komt door mijn foutieve verwachting van de avond, verlaat ik Cool op weg naar huis.

Martin Simek zei nog tijdens zijn voorstelling dat wellicht mensen die hem nu zien, niet nog een keer naar een voorstelling van hem zullen gaan. Ik moet toegeven dat ik nu inderdaad tot deze groep behoor.

Update 17 november 2011: Naar aanleiding van dit blog heb ik een reactie ontvangen van Cool Kunst en Cultuur. Mijn opmerkingen zullen ze meenemen en gebruiken om te kunnen verbeteren. Dit vind ik een goede reactie aangezien je als bedrijf juist blij moet zijn als consumenten een mening hebben. Met deze reactie houden ze mij in ieder geval als klant en bezoeker van het theater. Dank hiervoor.

Vandaag is weer een dag dat veel mensen om mij heen in de trein hoesten, proesten en niezen. Je zou verwachten dat het een feit is dat na de incubatietijd iedereen in de trein ook de symptomen van een griepje heeft. Gelukkig heeft dit mij nog niet bereikt en wellicht blijk ik dit jaar resistent en trekken alle ongenoegen aan mij voorbij. Desondanks blijft ik deze periode van het jaar onaangenaam vinden door alle hoestende en niezende mensen om mij heen. Juist nu verlang ik naar het voorjaar wanneer de bloemen ontluiken en de kou wegtrekt naar het noorden om plaats te maken voor aangename temperaturen. Echter staat ons eerst nog de winter te wachten die hopelijk zonder veel problemen voorbij zal gaan.

Wat mij enorm irriteert als ik in de trein zit zijn mensen die liever niemand naast zich hebben zitten. Vandaag was zo’n dag. Een man had op de stoel naast zich een paar tassen geplaatst. Het was de enige vrije plek, dus nam nadat hij de tassen verwijderd had naast hem plaats. De man ging direct breeduit zitten wat mij weinig ruimte gaf. Van elke beweging die ik maakte wat hem iets meer ruimte gaf maakte hij direct gebruik.

Toen het moment daar was dat er meer plekken vrij kwamen en ik er een van uitzocht, hoorde ik een zucht achter mij en zag ik de man met een glimlach de tassen op de vrijgekomen stoel zetten

Dit soort dingen maakt van de dagelijkse treinreis niet direct een plezierreisje.

De vier dagen vakantie genietend van alle rust waren voorbij. Wachtend op de metro van tien voor half 8, het perron nog half leeg. Flarden mist trekken door de stationshal. De vroege koele ochtend. Langzaam loopt het metroperron vol. Er wordt omgeroepen dat de volgende trein naar Gein gaat. Ongeduldig loopt de menigte naar de rand van het perron om zometeen, als de metro tot stilstand is gekomen en de deuren zich openen, als een massa naar binnen te werken.  Halverwege de metrorit besluit de machinist dat de reizigers best zonder licht kunnen en schakelt zonder aankondiging de verlichting uit. Of het komt doordat het nog vroeg is, of doordat het niemand iets uitmaakt, blijft het stil in de coupe. Mijn medepassagiers en ik ondergaan dit feit alsof het het net als het sch0mmelen van de metro een onderdeel is van de reis. Bij deze reis is echter de bestemming interessanter dan de reis er naar toe.

Het was mij nog niet direct opgevallen, maar ook de boom achter ons huis wordt langzaam getransformeerd naar herfstkleuren. Het uitbundige rood moet nog komen, maar de groene periode hebben we nu echt achter ons gelaten. Dit denkende verlang ik alvast naar de periode van warme chocolademelk met slagroom en erwtensoep.