Texels lamsvlees en Texels rundvlees. Het zijn streekproducten die Stroming eten & drinken in Heerhugowaard op de kaart heeft staan. En met het Waddengoud keurmerk, want gasten moeten wel de garantie hebben dat het echt van Texel afkomstig is en op duurzame wijze is gehouden. Op vrijdag 27 april krijgen eigenaren Kirsten Zoetelief en Wout Schröder uit handen van Marcel Kruijer, voorzitter ‘For a fair World’, officieel het Waddengoud-certificaat uitgereikt. Stroming staat voor ‘puur & h’eerlijk’ en werkt naast de Waddengoud producten veel met biologische producten en streekproducten.

Stroming Eten & Drinken is nog geen jaar oud, maar wil het duidelijk anders doen dan anderen. Zoveel mogelijk producten uit de eigen streek en biologisch. “We willen aan onze gasten de best mogelijke kwaliteit producten serveren. Dan kan alleen met producten die weinig transportkilometers maken, waar weinig tot geen bestrijdingsmiddelen bij zijn gebruikt en die door producenten met liefde zijn gemaakt. En dat kan met Waddengoud gecertificeerde en biologische producten. ‘Puur en h’eerlijk’ daar komt het op neer “, aldus Christel de Jongh van Stroming eten & drinken. Vrijdag 27 april voert het restaurant de nieuwe menukaart officieel in. Hiervoor krijgt het restaurant die dag voor Texels lamsvlees en Texels rundvlees het Waddengoud-certificaat uitgereikt.

Texels lamsvlees en Texels rundvlees van boerderij Hoogvliet

De streekproducten Texels lamsvlees en Texels rundvlees zijn afkomstig van Texel en de dieren zijn op diervriendelijke wijze gehouden. Voor Texels lamsvlees moeten de lammeren op Texel geboren en getogen zijn en moet de moeder of vader een zuivere Texelaar zijn. Dit Texelse schapenras staat wereldwijd bekend om zijn topkwaliteit vlees. Daarnaast moeten de lammeren minimaal 100 dagen in de wei hebben gelopen voordat ze worden geslacht. De Texelse runderen hebben tenminste 210 dagen per jaar buiten gelopen, dat is gelijk aan de hoogst haalbare score van drie sterren bij het Beter Leven Keurmerk van de Dierenbescherming.

Het lamsvlees en rundvlees is afkomstig van Boerderij Hoogvliet van de familie Hin uit de Waal op Texel. “Wij proberen onze dieren op een zo natuurlijke manier te houden en laten ze slachten op Texel. Korte lijnen dus, weinig stress voor de dieren. Hierdoor krijg je een kwalitatief goed product. We vinden het mooi om te zien dat een restaurant als Stroming ook met de beste zorg onze producten tot op het bord van hun gasten brengt”, vertellen Kees en Trinet Hin van boerderij Hoogvliet.

Waddengoud

Ook Stichting Waddengroep, eigenaar van keurmerk Waddengoud, is blij met de tendens dat streekproducten steeds vaker in de horeca verschijnen. “Met onze stichting staan we voor duurzame economische ontwikkeling van de regio rond het Werelderfgoed Waddenzee. We verbinden daarom graag bedrijven uit de regio via ondermeer échte en duurzame streekproducten uit dit gebied. Daarom zijn wij enorm blij dat horeca Waddengoud gecertificeerde producten oppikt”, aldus Benno Bakker van Stichting Waddengroep.

Na het lezen van dit boek, wat ik overigens een zeer psychologisch boek vind, ben ik gaan nadenken over mijn eigen taalgebruik. Een vorm van zelfreflectie wat volgens mijn tegenwoordig helemaal in is (waar in?). Ik weet van mijzelf dat ik jaren geleden “als” en “dan” verkeerd gebruikte. Ik had  het zelf niet door, tot dat mij erop werd gewezen. Het voelde enorm dom (gewoon dom was niet voldoende) en ik heb mijzelf aangeleerd (geen training voor nodig) om dit wel goed te doen. Het gevolg is dat ik nu bij iedereen die het verkeerd gebruikt de neiging heb te gaan verbeteren. Dat doe ik maar niet, alhoewel ik mij wel zou houden aan “verbeter de wereld, begin bij jezelf”.

Wat de laatste tijd in het taalgebruik in meteorologische kringen is geslopen is de horrorwinter. De winter was nog niet begonnen of de kans bestond dat dit een horrorwinter zou gaan worden. Een verklaring werd er niet bijgegeven, dus de fantasie van veel mensen sloeg hierdoor op hol. In gedachte zag je meters sneeuw, enorme ijsregens en nog wat meer van dat kaliber. Ik moet toegeven, het best koud geweest. Er zijn temperaturen geweest van rond de min 25. Echter langer dan een paar dagen heeft dit niet geduurd. De meters sneeuw bleven ook uit. In vergelijking met Siberië was onze winter een heerlijke winter. Hoezo horrorwinter?

Door dit boek ga je je (nog meer) verbazen over ons taalgebruik. Vooral reclames als “… wel zo biologisch” vind ik nu vreselijk. Een keer klinkt het grappig, maar de tweede en volgende keren wil je het liefst de tv of radio uitzetten. Als je aan iemand vraagt of hij/zij iets lekker vind en als antwoord, “ja, best wel” krijgt, ga je je nu werkelijk afvragen wat dit nu betekend. Vroeger nam je gewoon aan dat het dus lekker was. Ook moet ik toegeven dat, wanneer ik wil benadrukken dat iets als lang geleden is gebeurd niet “vroeger”, maar “vroegah” zeg. Hierdoor lijkt het alsof het nog langer terug is en het nu al lang niet meer zo is. Wat een flauwekul.

Ik zou bijna denken dat ik niet blij ben dat ik dit boek heb gelezen. Ik ben mij nog meer bewust van mijn eigen taalgebruik en van dat van anderen. Gelukkig blijft het bij nog meer verbazen dan ik al deed. In het Engels hebben ze hier een mooi woord voor, flabbergasted.

In Heerhugowaard is helaas niet veel mogelijkheid om een klassiek concert te bezoeken van een gerenommeerd en landelijk of internationaal bekend orkest. Daarom  heb ik het plan opgevat om een gerenommeerd en bekend klassiek orkest naar Heerhugowaard te halen voor een groots concert.
Dit concert is natuurlijk niet alleen bedoeld voor Heerhugowaarders. Iedereen die wil komen is van harte welkom.

Graag wil ik weten of er interesse is voor zo’n concert en ook wat voor muziek dan gespeeld moet worden.

Laat een reactie achter op dit blog of doe dit via de contact pagina.

Geachte heer, mevrouw,

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren actief met een jongeren project onder de paraplu van Dorcas. Dit project zijn we in 2008 begonnen. Een project waarbij we veertien dagen werken met de allerarmste van Tanzania. Wij bouwen daar huisjes voor mensen die bijna in de openlucht wonen en dagelijks moeten zoeken naar eten en drinken.Scholing en medische zorg is bijna helemaal niet bereikbaar.

Wij geven een aantal mensen een beetje hoop op een betere toekomst. Daarnaast worden de jongeren in de leeftijd van 17 tot 25 jaar geconfronteerd met deze armoede. Wij vinden het voor de jongeren een geschenk, een uniee kans en wij zijn dankbaar dat wij dit kunnen en mogen doen.

Uit ervaring weten we dat de middelen die wij met allerhande acties binnenhalen om dit project te doen goed terecht komt. We zijn er zelf bij. Geen strijkstok gedoe. In augustus 2012 gaan we met jongeren uit Opmeer en Broek op Langedijk. Totaal een groep van 35 jongeren.

Een econoom heeft een plan opgesteld om de burgers en bedrijven die oud papier inleveren hiervoor te betalen. Ongeveer 5 eurocent per kilo lijkt dan een mooi bedrag. De 395 kg die we per huishouden inleveren levert dan ongeveer 20 euro op. Dit zou burgers en bedrijven stimuleren meer oud papier apart in te zamelen.

Het meeste heb ik mij verbaasd over de Goudengidsen. Ieder jaar wordt er 6,4 miljoen kilo aan Goudengidsen verspreid. Veel van deze gidsen verdwijen ongezien bij het oud papier. Heel erg zonde dus. Een terechte vraag van het programma aan de maker van de gids of dit niet anders kan. Volgens de Goudengids wordt de gids nog door veel mensen gebruikt. Ik wil dit wel eens onderzoeken.

Vul de poll in en we weten het. Wellicht is hierna een mooie actie op te starten om de Goudengids niet standaard meer te krijgen.

Deze dag, met de blik op de toekomst, wordt een zeer interessante dag met veel mogelijkheden.

Daarom ben ik vanaf vandaag ontklout!

Lees het blog van Marinel Bijmolt

Het is soms noodzakelijk dat je iedereen even goed wakker schud om een verandering te laten plaats vinden. Kleine prikkels zijn goed, maar een grote prikkel werkt soms beter. De boel even op scherp stellen is het middel om duidelijkheid te krijgen waar huidige grenzen liggen en uit chaos komen de mooiste dingen voort.

De voorstelling werd aangekondigd als intiem. Er werd zelfs gesproken over samen met de heer Simek op het toneel zitten, waardoor het geheel persoonlijk zou worden. Echter was het aantal verkochte zitplaatsen van dusdanige grootte dat dit klaarblijkelijk niet door ging. De grote zaal van Cool was voor deze avond gereserveerd wat met het kleine aantal bezoekers resulteerde in een paar bezette rijen. Het grootste gedeelte van de zaal was leeg. Niet onoverkomelijk, maar intiem leek het plots niet meer.

Het decor van de voorstelling was minimalistisch. Een waslijn met beschreven blaadjes, een tafel met kleed erover en waterkan en glas erop en een op het oog comfortabele stoel. Dit was hoopgevend. Meestal is het zo dat hoe minder decor er is, hoe beter de voorstelling. Dit basseer ik op mijn ervaring dat acteurs meer moeten doen om een sfeer te scheppen. Alleen goede acteurs kunnen dit. Minder goede acteurs doen dit door het decor de sfeer te laten scheppen of te ondersteunen.

Iets later dan gepland begon de voorstelling. Martin Simek komt op en verteld wat hij voor deze avond heeft gepland. Tussen neus en lippen door verteld hij dat deze avond een try-out is en hij eigenlijk nog niets duidelijk heeft vastgelegd. Dit komt duidelijk tot uiting in de voorstelling. Het verhaal heeft enigzins een rode draad, zijn levensverhaal, maar verder lijken de verhalen nauwelijks samenhang te hebben. De voorstelling is een grote improvisatie. Dit blijkt mede doordat de pauze spontaan ergens in het programma is gepland.

De pauze in de bar van Cool verloopt rommelig. Het grote aantal bezoekers (en dit zijn er bij deze voorstelling minder dan normaal) kan het barpersoneel duidelijk niet aan. De aanvankelijk voor 15 minuten geplande pauze wordt opgerekt naar bijna een half uur om iedereen te kunnen voorzien van een drankje.

Na de pauze wordt het voor de pauze ingezette verhaal hervat. Met af een toe een grapje wordt het vlakke verhaal tijdelijk wat leuker om naar te luisteren, maar het bereikt geen niveau waarbij je aan de lippen van de verteller hangt. Het verhaal werkt niet toe naar een climax en blijft een onsamenhangend samenvoegsel van verhalen. De planning van de voostelling wordt niet aangehouden totdat Martin Simek aan een toeschouwer vraagt of het al tijd is voor het einde van de voorstelling. Ik hoop erop dat dit het geval is. Echter kondigd Martin Simek aan dat hij nog door kan gaan met een toegift. Deze toegift heb ik niet meer meegekregen. Terleurgesteld, wat wellicht komt door mijn foutieve verwachting van de avond, verlaat ik Cool op weg naar huis.

Martin Simek zei nog tijdens zijn voorstelling dat wellicht mensen die hem nu zien, niet nog een keer naar een voorstelling van hem zullen gaan. Ik moet toegeven dat ik nu inderdaad tot deze groep behoor.

Update 17 november 2011: Naar aanleiding van dit blog heb ik een reactie ontvangen van Cool Kunst en Cultuur. Mijn opmerkingen zullen ze meenemen en gebruiken om te kunnen verbeteren. Dit vind ik een goede reactie aangezien je als bedrijf juist blij moet zijn als consumenten een mening hebben. Met deze reactie houden ze mij in ieder geval als klant en bezoeker van het theater. Dank hiervoor.