Het kabinet wankelt. Het bleef tijdens het debat over het Irakdossier van de commisie Davids gehavend maar toch naar buiten toe fier overeind staan. Dit keer is het anders. De kaarten die tot nu toe afgedekt onder tafel bleven liggen nu voor iedereen zichtbaar op tafel. Een aantal kaarten zijn al uitgespeeld. De Partij van de Arbeid heeft, na eerste gezegd te hebben eerst alle opties te willen bekijken, nu definitief de deur dicht gegooid. Je zou zelf kunnen zeggen dicht gesmeten. De PvdA zet een punt achter alle missies die er tot nu toe zijn geweest in Uruzgan. Voor het is het uitgesloten dat er nog een missie in welke vorm dan ook naar Uruzgan komt.
Dit staat haaks op wat het CDA en CU willen. Voor hen is het onbespreekbaar dat er geen missies meer komen in Uruzgan. Als twee kemphanen staan ze nu tegenover elkaar. Wie het eerst knippert heeft verloren.
Met het oog op de komende gemeenteraadverkiezingen is het beide partijen eraan gelegen zo weinig mogelijk gezichtsverlies te leiden.
Zoals we de laatste tijd hebben gemerkt in alle landelijke debatten over de lokale verkiezingen bepalen niet de lokale items waarop de kiezer stemt, maar wat er in Den Haag gebeurt. Na het vorige debat over het oordeel van de commisie Davids stond de PvdA er niet goed voor. Door het draaikont gedrag kwamen ze als aangeschoten wild uit het debat. Het is afwachten of ze nu hun poot stijf gaan houden of dat ze op het laatste moment knipperen met hun ogen en hun verlies toegeven. De verrassing zou zijn dat het CDA samen met de CU de handdoek in de ring gooien en het verzoek van de NAVO afwijzen.

Hoe dan ook, het beloofd weer een spannende middag te worden. Zal deze middag en wellicht avond en nacht ingaan als de “Nacht van Balkenende”?