Gister was het de 65e keer dat de slachtoffers van de 2e wereldoorlog en slachtoffers van vredesmissies werden herdacht. In Heerhugowaard waren twee herdenkingen. Een in het oude centrum en een in het nieuwe gedeelte van Heerhugowaard. Ik ben naar de herdenking in het nieuwe gedeelte van Heerhugowaard gegaan.

Rond half 8 verzamelden de aanwezigen zich bij de herdenking zich bij de Hasselbraam om vanaf daar naar het monument voor vrouwelijke verzetsstrijders aan de Oosttangent te lopen in een stille stoet.

Bij het monument aangekomen speelde de plaatselijke harmonie en werd er door de voorzitter van de Heerhugowaardse 4 en 5 mei stichting een toespraak gehouden.
Na deze toespraak lazen twee leerlingen van de Hasselbraam een gedicht voor. Het was doodstil en je kon de emotie bijna voelen. Dit heeft op mij veel indruk gemaakt.

Na het voorlezen van de gedichten was er de twee minuten stilte. Als er een speld was gevallen had je deze kunnen horen. Zeer indrukwekkend.

Na de stilte klonk er het Wilhelmus. Juist doordat daarvoor de 2 minuten stilte was geweest, was het extra mooi en bijzonder om daarna ons volkslied te horen. Twee minuten de gedachte bij alle slachtoffers van een vreselijke oorlog en daarna de muziek van overwinning. De muziek van vrijheid en eenheid.

Thuis gekomen las ik de eerste berichten over de chaos in Amsterdam bij de herdenking. Waarom doet iemand zoiets, is de eerste vraag die bij mij opkwam. Een vraag die waarschijnlijk velen zich hebben gesteld. Hoe fragiel vrijheid is hebben we op dat moment in een vrij land als Nederland ook kunnen ervaren.

4 mei herdenken en 5 mei vieren. Wat mij betreft moeten deze twee dagen nooit worden afgeschaft. Deze twee dagen laten zien wat vrijheid werkelijk is en wat mensen over hebben voor vrijheid voor zichzelf en voor anderen. Vrijheid zo belangrijk dat je er je leven voor geeft.